نهمین روز شد خدایا شکرت با تمام وجود ممنون خدایا به من فهم و درک اشتباه بودن بعضی لحظات دلتنگی رو بده انتظار مزخرف و بیجای دوست داشته شدن از طرف او اشکهای لعنتی شبانه شجاعت حذف برنامه ایمیل روی گوشی این دیگه آخرین قدم دل کندنه رهایی نهایی قوی شدن قوی شدن قوی شدن هر لحظه بیشتر از قبل پذیرش شرایط همین روزها همین روند بدون تغییر بدون انتظار کوفتی عوض شدن چیزی خدایا تو بالاترین و تنها امیدمی دستمو بگیر فکرمو بگیر روحمو بگیر همه همه من متعلق به خود واقعیم بشه متعلق به تو ایمیل رو هم حذف کردم طی همین نوشته من میتونم من این زندگی اشتباه و آلوده رو دیگه نمیخوام همه علاقه هام مال خونه میشه کم کم این دو سه درصد باقی مونده رو هم حذف میکنم زمان میبره اما میپره میپره من از امروز یه الهامم که مال بارانم مال همسرم و خانوادم نه یه غریبه نه یه مزاحم که کلی از روزای خوب سرنوشتم رو ازم گرفت...

هم خوبه هم خیلی غم انگیز که توی زندگیت هیچ دوست داشتنی برات حساسیت برانگیز نباشه

یا سعی کنی وانمود کنی یا به خودت بقبولونی و خودتو فریب بدی که اهمیتی نداره

هم زندگی خیلی خوبه هم خیلی سخت وقتی حساس نبودی به هیچکس ، حساسیت های شیرین و عذاب آور عاشقانه

من الان تو این روزای زندگی به هیچ شخصی حساسیت غریب عاشقانه ندارم. همه از طرف من آزادید دوست داشتنی ها و حتی دوست نداشتنی های عزیزم

قبول کن خودم لطفا

دیگه گذشته های سخت با تو بودن تموم شد اسمت حتی اسمتم برام حروم شد هوایی که هر وقت از پنجره بو میکردم بوی تورو میداد پرت از لبه ی بوم شد چک کردن مداومت تموم شد برنامه هایی که تو داشتی رو حذف کردم و دیگه برام شوم شد حساسیتم به مشتریهات تموم شد به حرف زدن و شوخی با همکارا تموم شد به پیجت به آنلاین بودنت تموم شد به ریشت ته ریشت سیبیلت تموم شد به تیپهای خاص و دوست داشتنیت تموم شد حس بد عذاب وجدان و گناهم تموم شد مهم نیست کسی که کنارمه چجور شد انسان زندگی کردن آرزوم شد وااااای پیامای گیج کننده خسته کننده فرسوده کننده تکراری و حوصله سر برمون تموم شد گیر دادن

باورم جدید است و قطعی

باور به خوب نبودنش به اشتباه رفتنم به نتوانستن برگشتنم

به بن بست رسیدنم

به خوب دروغگوییش ، به هیچکس نداشتن برای اعتماد کردن برای عشق ورزیدنم، به تنها بودنم برای ابد زیستنم

به روزهای سخت پیش رو داشتنم

و منبع آرام کننده ام باران کوچکم، چ خوب که از تمام دنیا مادر بودنم حقیقیست مادر بودنم

نوشته های قبلی وبلاگ را که میخوانم میبینم که چقدر دوستت داشتم

راست میگفتی از حسم چیزی نمانده است

چیزی جز حس دوری حس غریبگی حس باید رفتنم

چه خوب شد که رفتیم

کاش هرگز دیگر برنگردم که بنویسم ما رفتنی نبودیم و اینجور چرت ها و پرت ها

چند خصوصیت بدت را به قول تو پیراهن عثمان کرده ام و هی با خودم تکرار میکنمشان که گریزانترت بشوم

گریزانترم بمان

خدایا لطف کن و مهربانانه گریزانمان بدار و دور و دورتر